Λοιπόν παιδιά, να σας πω τι πιστεύω.
Αυτό το debate για το ποια είναι η καλύτερη μάρκα φωτογραφικής μηχανής είναι, από τη βάση του, λάθος και λίγο άκυρο.
Πρώτον, δεν υπάρχουν κακά εργαλεία, αλλά κακοί χειριστές. Μια μηχανή, όσο καλή κι αν είναι, δεν κάνει τίποτα από μόνη της. Είναι το μάτι του φωτογράφου, η κατανόηση του φωτός, της στιγμής, της σύνθεσης και της πρόθεσης που φτιάχνει την εικόνα. Σε λάθος χέρια, το πιο ακριβό gear δεν λέει απολύτως τίποτα. Σε σωστά χέρια, ακόμα και ένα απλό σώμα μπορεί να βγάλει δυνατές και ουσιαστικές εικόνες.
Δεύτερον, για τους φακούς, πρέπει λίγο να φύγουμε από την εμμονή με την “τελειότητα”. Συνήθως λέμε και ισχύει, ότι η ποιότητα ενός φακού φαίνεται και από τα “ελαττώματά” του. Δεν υπάρχει τέλειος φακός, και αυτό είναι που κάνει τη φωτογραφία ενδιαφέρουσα. Εκτροπές, βινιετάρισμα, χρώματα, αντίθεση ή flare δεν είναι απλά defects, είναι στοιχεία χαρακτήρα.
Αυτές οι “ατέλειες” δίνουν προσωπικότητα σε έναν φακό. Φτιάχνουν ένα συγκεκριμένο look. Ανάλογα με το τι φωτογραφίζεις και τι θέλεις να πεις, μπορούν να δώσουν κάτι παραπάνω, να δέσουν με την ατμόσφαιρα και την ιστορία της εικόνας. Ο φακός δεν είναι απλά εργαλείο για να αντιγράφει τέλεια την πραγματικότητα, είναι και μέσο έκφρασης.
Kαι ο καθένας θα προτιμήσει άλλα πράγματα. Άλλος θέλει μικρό σώμα για να το έχει πάντα πάνω του, άλλος θέλει πιο μεγάλο και άνετο για δουλειά ή μεγάλα sessions. Κάποια σώματα έχουν και ένα συγκεκριμένο look στο αρχείο τους που μπορεί να ταιριάζει περισσότερο στο στυλ του καθενός.
Και φυσικά, υπάρχουν και πιο ειδικές ανάγκες: κάποια μοντέλα έχουν αναλύσεις ή χαρακτηριστικά που βολεύουν συγκεκριμένες δουλειές, όπως μεγάλες εκτυπώσεις ή επαγγελματικά projects.
Αλλά στο τέλος της ημέρας, όλα αυτά είναι πολύ προσωπικά. Είναι θέμα γούστου, τρόπου δουλειάς και του πώς βλέπει και αφηγείται ο καθένας την εικόνα του.